Μια άποψη

 Όταν ο Οιδίποδας παραιτήθηκε από το θρόνο της Θήβας, παρέδωσε την πόλη στους δυο γιους του: τον Ετεοκλή και τον Πολυνείκη, που συμφώνησαν να έχουν το βασίλειο εναλλάξ κάθε χρόνο. Μετά τον πρώτο χρόνο, όμως, ο Ετεοκλής αρνήθηκε να παραδώσει το θρόνο στον Πολυνείκη. Τότε ο Πολυνείκης επιτέθηκε στην πόλη των Θηβών και τα δύο αδέρφια σκοτώθηκαν στη μάχη, σύμφωνα με την τραγωδία του Αισχύλου «Επτά επί Θήβας». Η διαδοχή του θρόνου είναι φαινόμενο διαχρονικό, από αρχαιοτάτων χρόνων.

Το ίδιο φαινόμενο συνεχίστηκε και στα βυζαντινά χρόνια, με διαδόχους βασιλικών οικογενειών, και φθάνει ως τα σήμερα και εντός των κομματικών σχηματισμών. Είτε έχουμε βασιλεία είτε οικογενειοκρατία είτε δημοκρατία ένα είναι το κίνητρο: η εξουσία. Είναι δύσκολο να πείσεις τον άλλον ότι νοιάζεσαι για το καλό του, όταν δεν έχεις να του δείξεις ένα παράδειγμα.

Στη γραμματική το τελευταίο γράμμα του θέματος στα ρήματα, δεν αλλάζει και ονομάζεται χαρακτήρας. Η ονομασία δεν δόθηκε τυχαία, αλλά γιατί το ίδιο αφορά και στον άνθρωπο. Και να γεράσει ακόμη χαρακτήρα δεν αλλάζει. «Χαρακτήρ εν σώματι εμπέφυκεν» μας θυμίζει ξανά ο Αριστοτέλης. Ενώ ο σοφός λαός έχει την αντίστοιχη παροιμιώδη φράση: «ο λύκος την τρίχα του αλλάζει, το χούι του δεν αλλάζει».

Το σπαθί –λέει η παροιμία- δεν φτιάχνει τον ήρωα, αν του λείπει η ψυχή. Η βέρα δεν δηλώνει από μόνη της πίστη, αν δεν υπάρχει η αγάπη. Μέτρο για το καθετί είναι η γνώση που μετουσιώνεται σε πράξη. Το ίδιο αφορά και στην πολιτική. Η ψήφος δεν κάνει από μόνη της τον πολιτικό. Τον πολιτικό τον κάνουν οι πράξεις του και όχι οι φωτογραφίες και τα δελτία τύπου. Αν οι πράξεις του είναι υπέρ του λαού, μιλάμε τότε για δημοκρατία. Αν είναι υπέρ των ολίγων, μιλάμε τότε για ολιγαρχία, όπως συμβαίνει τώρα.

Ο άνθρωπος είναι που δίνει οντότητα στην πολιτική. Σε κανένα τομέα της ζωής δεν γίνεται να ξεχωρίσεις το «ον» από την «ον-τότητα» και το «όν-ομα». Τι θα ήταν άλλωστε η γλυπτική χωρίς το Φειδία, η ποίηση χωρίς τον Καβάφη, οι Θερμοπύλες χωρίς τον Λεωνίδα και η πολιτική δίχως τον Περικλή;

Αν δεν αγωνιστεί ο Έλληνας να ξεπεράσει την αρχαία ιστορία του, πρόοδο δεν πρόκειται να δει. Πάντα θα ζει στη σκιά του παρελθόντος του. Άλλο, ωστόσο, τα ιερά τέρατα μιας άλλης εποχής κι άλλο τα σκέτα τέρατα της σημερινής. Χάθηκε κάθε αξία (από το άγω η λέξη), και στη θέση της μπήκε η ανεμελιά και η μικροψυχία, φαινόμενα πολιτικά που ταλανίζουν σήμερα την Ελλάδα.

Νίκος Κωνσταντινίδης

Ο Έλληνας είναι ευφυής και συνάμα εγωιστής. Πολεμιστής ως Αχιλλέας και πανούργος ως Οδυσσέας. Φιλότιμος και ωχαδερφιστής μαζί. Πίστεψε στο Σωκράτη, αλλά τον φαρμάκωσε. Λάτρεψε τον Ανδρούτσο αλλά τον γκρέμισε από την Ακρόπολη. Πίστεψε στον Καποδίστρια αλλά τον δολοφόνησε. Από τη μια πολεμούσε για την ελευθερία το 1821 κι από την άλλη είχε Εμφύλιο.

Ο Έλληνας, παρότι είναι Ορθόδοξος, συμμαχεί με ετερόδοξους. Πολιτικά είναι με τη Δύση και πολιτισμικά με την Ανατολή. Τη μια στιγμή είναι πρόθυμος να θυσιαστεί για την πατρίδα και την άλλη δεν πληρώνει το φόρο. Τη μια δακρύζει για την Ελλάδα και την άλλη βγάζει κρυφά τα χρήματά του στο εξωτερικό.

Ο Έλληνας δίνει στη μάχη το αίμα του για την πατρίδα. Όταν όμως είναι να την υπηρετήσει στο στρατό, βάζει βύσμα για να μην πάει στα σύνορα. Άλλοτε πάλι κάνει τον τρελό για να πάρει απαλλαγή. Πολλοί μάλιστα εξαγόρασαν τη θητεία τους λόγω σπουδών. Από αυτό δεν εξαιρέθηκαν και κάποιοι πρωθυπουργοί των τελευταίων δεκαετιών.

Ο Έλληνας θαυμάζει τον Όμηρο, αλλά δεν τον διαβάζει. Πόσοι από εμάς διάβασαν την Ιλιάδα ή την την Οδύσσεια ως το τέλος; Ο Έλληνας είναι ένας αιώνιος Σίσυφος, γιατί δεν μαθαίνει από τα παθήματά του. Μιλά γενικά ενάντια στο άδικο, όταν όμως κυβερνά το κόμμα του, δεν αντιδρά κι όταν ο ίδιος αδικείται. Μιλά συχνά για πολιτική κι ας μην διάβασε ποτέ την Πολιτεία του Πλάτωνα ή τα Πολιτικά του Αριστοτέλη.

Ο Έλληνας υποστηρίζει το δίκαιο, αλλά δέχεται συγχρόνως να υπάρχει άλλος νόμος για τον πολίτη κι άλλος για τον πολιτικό. Ο Έλληνας είναι ένας λαός διχασμένος στα δυο. Κι είναι ο ίδιος υπεύθυνος για τη δυστυχία των παιδιών του, γιατί δεν έμαθε να ψηφίζει. Γιατί ανεξάρτητα από ιδεολογία του στη νοοτροπία του είναι ίδιος. Είναι ο γνωστός «κλέφτης και ο αρματολός», που δεν λέει

μπράβο

σε κανέναν και ό,τι και να τον κάνεις είναι αχάριστος…

Ο Έλληνας είναι ευφυής και συνάμα εγωιστής. Πολεμιστής ως Αχιλλέας και πανούργος ως Οδυσσέας. Φιλότιμος και ωχαδερφιστής μαζί. Πίστεψε στο Σωκράτη, αλλά τον φαρμάκωσε. Λάτρεψε τον Ανδρούτσο αλλά τον γκρέμισε από την Ακρόπολη. Πίστεψε στον Καποδίστρια αλλά τον δολοφόνησε. Από τη μια πολεμούσε για την ελευθερία το 1821 κι από την άλλη είχε Εμφύλιο.

Ο Έλληνας, παρότι είναι Ορθόδοξος, συμμαχεί με ετερόδοξους. Πολιτικά είναι με τη Δύση και πολιτισμικά με την Ανατολή. Τη μια στιγμή είναι πρόθυμος να θυσιαστεί για την πατρίδα και την άλλη δεν πληρώνει το φόρο. Τη μια δακρύζει για την Ελλάδα και την άλλη βγάζει κρυφά τα χρήματά του στο εξωτερικό.

Ο Έλληνας δίνει στη μάχη το αίμα του για την πατρίδα. Όταν όμως είναι να την υπηρετήσει στο στρατό, βάζει βύσμα για να μην πάει στα σύνορα. Άλλοτε πάλι κάνει τον τρελό για να πάρει απαλλαγή. Πολλοί μάλιστα εξαγόρασαν τη θητεία τους λόγω σπουδών. Από αυτό δεν εξαιρέθηκαν και κάποιοι πρωθυπουργοί των τελευταίων δεκαετιών.

Ο Έλληνας θαυμάζει τον Όμηρο, αλλά δεν τον διαβάζει. Πόσοι από εμάς διάβασαν την Ιλιάδα ή την την Οδύσσεια ως το τέλος; Ο Έλληνας είναι ένας αιώνιος Σίσυφος, γιατί δεν μαθαίνει από τα παθήματά του. Μιλά γενικά ενάντια στο άδικο, όταν όμως κυβερνά το κόμμα του, δεν αντιδρά κι όταν ο ίδιος αδικείται. Μιλά συχνά για πολιτική κι ας μην διάβασε ποτέ την Πολιτεία του Πλάτωνα ή τα Πολιτικά του Αριστοτέλη.

Ο Έλληνας υποστηρίζει το δίκαιο, αλλά δέχεται συγχρόνως να υπάρχει άλλος νόμος για τον πολίτη κι άλλος για τον πολιτικό. Ο Έλληνας είναι ένας λαός διχασμένος στα δυο. Κι είναι ο ίδιος υπεύθυνος για τη δυστυχία των παιδιών του, γιατί δεν έμαθε να ψηφίζει. Γιατί ανεξάρτητα από ιδεολογία του στη νοοτροπία του είναι ίδιος. Είναι ο γνωστός «κλέφτης και ο αρματολός», που δεν λέει

μπράβο

σε κανέναν και ό,τι και να τον κάνεις είναι αχάριστος…

109

109

15 comments

Comment

Share