Ελληνική Πατριωτική Φωνή

  Στις μέρες μας η πολιτική έχει αλλάξει εντελώς μορφή . Εκτός από το ότι πλέον δεν έχει κανένα ρόλο σε ότι αφορά την άσκηση εξουσίας , με την έννοια της αποσύνδεσης που δίνει ο Μπάουμαν , έχει περάσει στη φάση της μεταπολιτικής βιοπολιτικής . Ως μεταπολιτική μπορούμε να ορίσουμε την πολιτική που ισχυρίζεται πως έχει αφήσει πίσω , τους παλιούς ιδεολογικούς αγώνες και επικεντρώνει το ενδιαφέρον της στη διαχείριση και τη διοίκηση από «ειδήμονες» . Η βιοπολιτική , ορίζει ως πρωταρχικό σκοπό της τη ρύθμιση της ασφάλειας και της ευημερίας των ανθρώπινων ζωών . Οι δύο αυτές διαστάσεις της πολιτικής είναι αλληλοεξαρτώμενες : από τη στιγμή που δεν έχουμε ιδεολογικούς προσανατολισμούς , στόχους ή οράματα το μόνο που απομένει είναι η διαχείριση της ίδιας της ζωής . Έχοντας ένα , επί της ουσίας , αποπολιτικοποιημένο πλήθος , που ενδιαφέρεται μόνο για την «τακτοποίηση των συμφερόντων» του , ο μόνος και ποιο εύκολος δρόμος να μπορείς να το διαχειρίζεσαι , κινητοποιώντας το προς την κατεύθυνση π...

  Κυκλοφόρησε πρόσφατα και στη γλώσσα μας το βιβλίο του Μαρκ Λίλα «Ο ναυαγισμένος νους. Σχετικά με την πολιτική αντίδραση» (μετάφραση: Ελένη Κοτσυφού, πρόλογος-επιμέλεια: Κώστας Π. Αναγνωστόπουλος, Επίκεντρο 2020). Με το έργο του αυτό ο Αμερικανός στοχαστής, που είναι καθηγητής Ανθρωπιστικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, προσπαθεί να κατανοήσει και να αναλύσει τον τρόπο σκέψης της πολιτικής αντίδρασης. Ο Λίλα σημειώνει τη διαφορά που χωρίζει τον πολιτικό συντηρητισμό από την αντιδραστική σκέψη. Ενώ οι συντηρητικοί αρκούνται συνήθως στη διατήρηση του status quo, στην αποτροπή των ριζικών ή επαναστατικών αλλαγών, η πολιτική αντίδραση μάχεται για να επαναφέρει ένα μυθοποιημένο ιδεώδες παρελθόν, υποκινούμενη από μια νοσταλγία για τη φανταστική «χρυσή εποχή» που χάθηκε. Η ακόλουθη συνέντευξη του Μαρκ Λίλα δημοσιεύτηκε στην ιταλική εφημερίδα «Corriere della Sera» τον Δεκέμβριο του 2016. ●  Καθηγητή Λίλα, τι είναι αυτό που συνδέει τους αντιδραστικούς του Μεσαίωνα με εκείνους τη...

  Συμπληρώνονται φέτος εκατό χρόνια από την πρώτη έκδοση του μνημειώδους έργου του Οσβαλντ Σπένγκλερ (1880-1936) «Η παρακμή της Δύσης» (ελληνική έκδοση: Τυπωθήτω, 2003). Συντηρητικός με έντονα ρομαντικές τάσεις, ο Σπένγκλερ ήταν ένας σφοδρός επικριτής της νεωτερικότητας και της σύγχρονης κοινωνίας. Περιφρονούσε τη δημοκρατία. Αποστρεφόταν τη μαζική κοινωνία. Επέκρινε τη δικτατορία του χρήματος. Στηλίτευε το πνεύμα του ωφελιμισμού, που κυριαρχούσε στην αμερικανική και σε άλλες κοινωνίες. Σύμφωνα με τον Σπένγκλερ, κάθε πολιτισμός είναι ένας οργανισμός που ακολουθεί έναν δικό του βιολογικό ρυθμό: γεννιέται, αναπτύσσεται, παρακμάζει και πεθαίνει. Η Kultur αντιπροσωπεύει τη δημιουργική φάση, εκείνη της μέγιστης πνευματικής επέκτασης ενός πολιτισμού, ενώ η Zivilisation τη φάση της παρακμής και της πτώσης. Οι ναζιστές ερωτοτροπούσαν με τις αναλύσεις της «Παρακμής της Δύσης». Ωστόσο, ο αντιδραστικός Σπένγκλερ δεν ήταν και δεν έγινε ναζιστής. Στο έργο του Σπένγκλερ αναφέρεται το ακόλουθο άρ...

  Της Therese Delpech* / International Herald Tribune Η «παρακμή της Δύσης» είναι αγαπημένο θέμα συζήτησης όσων επιθυμούν να εκφράσουν απογοήτευση, πόθο για εκδίκηση ή ανοιχτή αντιπαλότητα. Αυτό συμβαίνει με τη Ρωσία, παρότι η ρωσική τέχνη και ο πολιτισμός θεωρούνται αναπόσπαστο τμήμα της δυτικής κληρονομιάς, με την Κίνα, η οποία αναμένει την «ιστορική της στιγμή» με ελάχιστα συγκεκαλυμμένη ανυπομονησία, και με το Ιράν, τον αυτόκλητο λαμπαδηδρόμο του Ισλάμ σε όλο τον κόσμο. Ανεξάρτητα από το αστήρικτο του επιχειρήματός τους, όσοι πιστεύουν στη δυτική παρακμή αξίζουν να τους αναγνωρίσουμε μία εύστοχη διαπίστωση: Ο δυτικός κόσμος εμφανίζεται ολοένα και πιο απρόθυμος να συνεχίσει να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην ανθρώπινη ιστορία. Οι επικριτές του δυτικού πολιτισμού ξεχνούν, όμως, κάτι πολύ σημαντικό: Η παρακμή αποτελεί ένα από τα αγαπημένα θέματα του πολιτισμού της Δύσης, από τα «Εργα και Ημέρες» του Ησίοδου στην αυγή του ελληνικού πολιτισμού, μέχρι και στο πιο γνωστό -αν και μέτ...

  In the late 1980s, the Italian President Francesco Cossiga described Antonio Negri as "a psychopath" who "poisoned the minds of an entire generation of Italy's youth". Negri has been accused of murdering Italy's former Prime Minister, Aldo Moro, and of being   il grande vecchio   - the grand old man - behind the Red Brigades, one of the most notorious terror groups to attack post-war Europe until al-Qa'ida. In prison he co-wrote an anti-globalisation bible,   Empire . Now he's out, and he's heading to London. I am waiting patiently at the Institute of Contemporary Arts, in the shadow of Buckingham Palace, to have my mind poisoned. "I'm afraid Antonio's gone Awol," his publicist explains, diffidently. And he's due to speak to a crowd of 200 at the ICA in just an hour. "We sent a taxi to pick him up and... well... he's not there. Apparently, this happens." I take this opportunity to have another go at finishing...

  Daniel García Andújar,  LTI drawings (Report on Torture)  (2016), ψηφιακή εκτύπωση σε χαρτί Στα τέλη του περασμένου αιώνα, ο αφρικανός στοχαστής Achille Mbembe ανέπτυξε μια βαρύνουσα κριτική απο-αποίκησης της έννοιας του Μισέλ Φουκώ της «κυβερνητικότητας», της διαδικασίας μέσω της οποίας εκσυγχρονίζονται οι τεχνικές της διακυβέρνησης. Για τον Φουκώ, του οποίου η σκέψη σε μεγάλο βαθμό επικεντρώθηκε στην ιστορία της Κεντρικής Ευρώπης, η νεωτερικότητα χαρακτηρίζεται από τη μετατόπιση μιας νεκροπολιτικής κατανόησης της κυριαρχίας (στην οποία η εξουσία ασκείται ως βία) από μια βιοπολιτική διαχείριση του πληθυσμού. Σύμφωνα με τον Mbembe, η αντίληψη του Φουκώ περί βιοεξουσίας δεν επαρκεί για να ερμηνεύσει τις σύγχρονες μορφές υποταγής: δεν λαμβάνει υπόψη την εμμονή των νεκροπολιτικών τεχνικών στο πλαίσιο των φιλελεύθερων δημοκρατιών, και αγνοεί επίσης την κεντρικότητα της αποικιακής δουλείας ως προϋπόθεση της δυνατότητας για την ανάπτυξη του δυτικού καπιταλισμού. Η Βιομηχανική...

  Ας δούμε πέντε βασικά σημεία της θεωρίας του Αντόνιο Γκράμσι, του μεγάλου Ιταλού θεωρητικού με σκοπό να τον ανακαλύψεις. Αυτά είναι  1.  Επανάσταση O Αντόνιο Γκράμσι χρησιμοποίησε τον όρο «παθητική επανάσταση» κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου για να αναφερθεί στην αλλαγή που μπορεί να έρθει. Χαρακτήρισε αυτή τη διαδικασία ως «επανάσταση, χωρίς επανάσταση». Ο Γκράμσι εμπλούτισε αυτό τον όρο, συσχετίζοντας τον με το πολιτικό υπόβαθρο του «μετασχηματισμού» και της «τεχνικοποίησης». Σύμφωνα με αυτόν, η επανάσταση έρχεται με δύο στάδια. Το πρώτο στάδιο αφορά τον ιδεολογικό πόλεμο, δηλαδή την επιρροή των ανθρώπων από την ιδεολογία πρώτα, κι αυτό γιατί θέλουν να ανατρέψουν τον κυβερνήτη. Αφού οι άνθρωποι επηρεαστούν αρκετά, το δεύτερο στάδιο είναι η άμεση ανατροπή των κυβερνήσεων.  2. Κοινωνία Ο Αντόνιο Γκράμσι θεωρεί ότι μπορεί η βάση μιας κοινωνίας να διαφέρει από την υπόλοιπη κατασκευή της. Παραδέχεται πως, η κοινωνία βασίζεται σε κοινωνικές σχέσεις κυρίως οικονομ...

Μέσα στη θλίψη της απέραντης μετριότητας, που μας πνίγει από παντού, παρηγοριέμαι ότι κάπου, σε κάποιο καμαράκι, κάποιοι πεισματάρηδες αγωνίζονται να εξουδετερώσουν τη φθορά. - Εν λευκώ (1992),  «Μικρά έψιλον», Οδυσσέας Ελύτης.

Εδώ το βιβλίο -->  https://www.scribd.com/doc/254340679/%CE%9D%CE%BF%CE%B1%CE%BC-%CE%A4%CF%83%CF%8C%CE%BC%CF%83%CE%BA%CE%B9-%CE%97-%CE%B2%CE%B9%CE%BF%CE%BC%CE%B7%CF%87%CE%B1%CE%BD%CE%AF%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%BA%CE%B5%CF%85%CE%AE%CF%82-%CF%85%CF%80%CE%B7%CE%BA%CF%8C%CF%89%CE%BD

Λάο Τσε  (604-502 π. Χ.) Μια φορά ο Λάο Τσε με τους μαθητές του περνούσε μέσα από το δάσος όπου οι υλοτόμοι έκοβαν δέντρα. Εκατό υλοτόμοι χτυπούσαν τα δέντρα με τσεκούρια και το δάσος ήταν γεμάτο με πεσμένα δέντρα. Εδώ ο Λάο Τσε αντιλήφθηκε ένα δέντρο που δεν το έκοψαν οι υλοτόμοι. Το δέντρο είχε λοξό, καμπύλο κορμό με πολλά κλαδιά. Ο Δάσκαλος έστειλε τους μαθητές να ρωτήσουν, γιατί δεν έκοψαν αυτό το δέντρο. – Είναι άχρηστο, απάντησε ο παλιότερος υλοτόμος, απ” αυτό το δέντρο δεν μπορείς να κάνεις τίποτα, ούτε καυσόξυλα. Όταν την απάντηση μετέφεραν στον Λάο Τσε εκείνος είπε στους μαθητές του: – Να είστε σαν αυτό το δέντρο, να μάθετε να είστε άχρηστοι, τότε κανένας δε θα σας πειράζει. Αυτό το δέντρο είναι σοφό. Κοιτάξτε γύρω του τα πεσμένα δέντρα, ήταν ίσια, λυγερά και ψηλά. Φαίνεται πως αυτά τα ψηλά δέντρα ήταν υπερήφανα για τον εαυτό τους και έγιναν για κάποιους χρήσιμα. Να είστε ανώφελοι και άχρηστοι, δηλαδή μην γίνεστε εμπόρευμα, πράμα το οποίο μπορεί κανείς να το πο...