Ελληνική Πατριωτική Φωνή

 Βασική πηγή έμπνευσης για το δικό μας «Πολυτεχνείο» υπήρξε η νικηφόρα αντιδικτατορική φοιτητική εξέγερση του Οκτωβρίου του 1973 στη Μπανγκόκ – εξ ού και το σύνθημα «Ταϊλάνδη» στην πύλη και τους τοίχους του κατειλημμένου ΕΜΠ. «Πολυτεχνεία» της Απω Ανατολής Βασικό χαρακτηριστικό της πολιτικής ζωής στην Ταϊλάνδη είναι η συσσίφεια κυκλικότητα των αντιδικτατορικών εξεγέρσεων και των βραχύβιων δημοκρατικών ανοιγμάτων που, νομοτελειακά σχεδόν, καταλήγουν σε στρατιωτικά ή κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα. Η αρχή έγινε το φθινόπωρο του 1973. Μέχρι τότε τη χώρα κυβερνούσαν είτε απόλυτοι μονάρχες είτε -από το 1932- βασιλευόμενες στρατιωτικές χούντες, με τελευταία την οικογενειακή δικτατορία των «τριών τυράννων». Συνδικάτα και πολιτικά κόμματα είχαν τεθεί εκτός νόμου στο όνομα της «εθνικής ασφάλειας» και της «ανάπτυξης», ενώ στην ύπαιθρο ο στρατός αντιμετώπιζε ένα κομμουνιστικό αντάρτικο χαμηλής έντασης ισοπεδώνοντας χωριά κι εξαφανίζοντας τους αντιφρονούντες μέσα σε φλεγόμενα βαρέλια πετρελαίου...

  Βλέπουμε πως για τον Foucault η κυρίαρχη εξουσία εξελίσσεται (με τη δαρβινική έννοια του όρου), προσαρμοζόμενη και αναπροσαρμοζόμενη σε ένα περιβάλλον προβλημάτων που προσπαθεί να επιλύσει. Μπορούμε να πούμε, για την πλέον εξελιγμένη εξουσία, αυτό που έλεγε ο Μάρξ για την ιστορία των τρόπων παραγωγής-''το κλειδί για την ανατομία του πιθήκου είναι η ανατομία του ανθρώπου''. Με αυτή την έννοια, η ύστερη, πιο εξελιγμένη και προσα ρμοστική μορφή εξουσίας, έπειτα από μια σειρά ιστορικών μεταλλάξεων και επιβίωσης των προσαρμοστικότερων μορφών, εμπεριέχει και τις προηγούμενες μορφές εξουσίας, γενεαλογικά, στην ανατομία της. Αυτό το σχήμα το ακολουθεί κυρίως στις διαλέξεις του για την  ''Υπεράσπιση της Κοινωνίας'' ,  στις διαλέξεις του  ''Ασφάλεια, Επικράτεια, Πληθυσμός' ' και  στις διαλέξεις του για τη  ''Γέννηση της Βιοπολιτικής'' .  Για μια μικρή περίληψη των διαλέξεων, βλ. εδώ  https://mfoucault19261984.files.wordpress.com/2...

  από  Άννα Μπουλογούρη Πώς μια χρηματοοικονομική κατάρρευση μεταφράζεται σήμερα σε συρρίκνωση του κράτους πρόνοιας και ελάττωση των δημόσιων δαπανών; Με ποιον τρόπο κατορθώνει ο νεοφιλελευθερισμός όχι μόνο να εξέρχεται αλώβητος από την παγκόσμιας διάστασης οικονομική κρίση, αλλά να ενδυναμώνεται κιόλας; Ενώ,  Ο περίεργος μη θάνατος του Νεοφιλελευθερισμού [1]  αποτελεί ένα από τα πλέον ακανθώδη ζητήματα που απασχολούν τους κύκλους της συγκαιρινής διανόησης, τέλη της δεκαετίας του ’70 ο Φουκώ επιχειρεί να αποσαφηνίσει τους όρους ανάδυσης αυτού του νέου διακυβερνησιακού προτάγματος. Έτσι, το 1978, λίγο πριν από την εκλογή της Μάργκαρετ Θάτσερ και την επίσημη εγκαθίδρυση του νεοφιλελεύθερου καθεστώτος στη Μεγάλη Βρετανία, ο φιλόσοφος ξεκινά στο  Collè ge  de  France  έναν κύκλο παραδόσεων με μοναδικό του μέλημα να διαυγάσει  τη γέννηση της βιοπολιτικής . [2]  Στο παρόν κείμενο, ακολουθώντας το επιχείρημα του Φουκώ, θα προσπαθήσουμε να ...